Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

Po tygodniu mieszkania w jednym pokoju z Julią i Aaronem, stwierdzam, iż mam dość! Julia to jedna wielka bałaganiara i choćby nie wiem jak ją lubię, to nie mogę patrzeć na miejsce, w którym ona ostatnio przebywała, a Aaron? Jego w ogóle nie ma w tym pokoju. Wyjechał 5 dni temu i nie mam z tym chłopakiem żadnego kontaktu.
Powiedzmy, że teraz sprawa się bardzo skomplikowała, otóż przyjechała pewna kobieta twierdząc, że... Aj, nie zdradzę Wam wszystkieg! No dobra, zapraszam do czytania

- Chodź, Ruth, no, wstawaj - mówiła Julia, ale ją olałam - A jak ci powiem, że posprzątałam to, gdzie spałam, to wstaniesz?
- Mhmmmm - mruknęłam, po czym ziewając wstawałam. - Łał, Julia! - przyłożyłam swoją rękę do jej czoła - Chora jesteś?
- Nie, wyjeżdżam.
- Jak to? - zmartwiłam się.
- Widzisz? - wskazała na 5 walizek - Te walizki nie są moje, bo moje są na dole.
- Nie rozumiem.
- Ty też wyjeżdżasz... ale nie ze mną. - przeszła parę kroków w stronę drzwi - Ubieraj się. W łazience masz wszystko przyszykowane, ja idę na śniadanie. Pośpiesz się, bo spóźnisz się do szkoły. A w ogóle... dzisiaj walentynki. - uśmiechnęła się i pełna energii wyszła, oczywiście w swoim żywiole, czyli czerwonych włosach.
Szybko ubrałam czarne rajstopu, białą bluzkę i białą spódniczkę, zwinęłam włosy w kok i zeszłam na dół.
- Dzień dobry, Earth. - powiedziała moja... pani? Niee, powiedziała Emily, siostra Delii.
- Ruth - poprawiłam.
- Siadaj, dziecko.
Usiadłam obok Julii i posłusznie zjadłam śniadanie.

Po jedzeniu, Emily oświadczyła, iż nazewnątrz czeka na mnie limuzyna i zawiezie mnie do szkoły.
Poszłam do samochodu i ku mojemu zaskoczeniu, był tam Mal, ten chłopak w czarnych włosach.
- Cześć - pomachałam mu, gdy szofer otworzył mi drzwi.
- Siemasz.
Usiadłam obok niego i pojechaliśmy do szkoły.
Szofer nas wysadził i staliśmy.



- No to co? - zapytał Mal - Idziemy?
- Nie.
- Co?
- Nie, nie idziemy. - powiedziałam i chciałam uciekać, ale złapał mnie w pasie i zatrzymał.
- Czeeeekaj, gdzie tak pędzisz?
- No nie chcę tam iść. - tupnęłam nogą.
- No idź - popchnął mnie lekko przed siebie.
Posłusznie poszłam.

Stanęłam przed drzwiami i popatrzyłam na dziewczynkę, prawdopodobnie z podstawówki, która zmierzyła mnie srogim wzrokiem, a ja fuknęłam:
- Czego?!
- No, no, dziewczyna od E. - zaśmiała się.
- Wal się.



- Haa haa, stara Ruth. - roześmiał się Mal. - No idź, ja tam nie moge wejść, muszę wracać do mojego miasta, pa.
I poszedł.
Weszłam do szkoły... no i co?
Pierwszy był wuef, gdzie nie ćwiczyłam, a następnie geografia. Nagle ktoś mówi przez radiowęzeł:
- Działa? No mówiłam, że nie działa... Raz, raz. No, idź spraw na korytarz, czy mówię. Raz, raz. Mówisz. No! Ekheeem! Earth Van Costa Osi.. Osa... Oshind proszona do dyrektora, no... znaczy Ruth Arriane Lee Beatre Van Costa Oshind.
- Uuu - klasa zaczęła buczeć.
- Uciszcie się. - krzyknęła nauczycielka, gdy ja wszyłam.
Poszłam posłusznie do dyrektorki.
- Możesz iść do domu, no idź! - fuknęła i pokazała drzwi.

Przed szkołą czekała Julia.
- Cześć. - ucieszyłam się.
- Cześć. Chodź za mną.

Doprowadziła mnie do jakiejś kobiety, czekającej na boisku.
- Witam. - powiedziała bardzo miłym głosem.




Ciąg dalszy nastąpi.

Jak wszystkim wiadomo, skoczyłam... a mianowicie, spadłam, bo to nie było tak, że stałam na krawędzi, popatrzyłam w dół i skoczyłam... stałam na krawędzi, a gdy się zachwiałam, nie próbowałam utrzymać równowagi, bo po co?... żyje się raz, więc trzeba kiedyś z jakiejś wysokości skoczyć
I stwierdzam, że było warto, bo nie ma życia bez adrenaliny Oczywiście nie twierdzę, że życie bez niej, to nie życie... ale... hm? No nic... pociąg przyjeżdża za... 3, 2, 1... 0. pfff!


*W szpitalu*

Powoli otwierałam oczy. Pod ścianą, na ziemi, zobaczyłam grupkę ludzi, którzy spali.
"O Boziu, gdzie ja jestem? Zaraz, zaraz... jak ja się nazywam?! Kurde!" - pomyślałam.
Próbowałam odwrócić szyję w stronę tych ludzi, aby dokładnie się im przyjrzeć, ale tylko sprawiłam sobie ból.
Kątem oka widziałam dziewczynę, która miała potargane, czarne włosy, była oparta o jakiegoś chłopaka w brązowych włosach, który miał jedną nogę zgiętą w pół, a druga leżała prosto, miał słuchawki w uchu i najwidoczniej nie spał, gdyż palce u nóg ruszały mu się prawdopodobnie w rytm muzyki. Najwięcej miejsca zajęła dziewczyna o złotych włosach, była piękna: miała złote usta i chociaż zamknięte oczy, było widać, że były one duże, była zwinięta w kulkę i leżała na ziemi, pomiędzy dziewczyną w czarnych włosach, a dziewczynie w brązowych włosach, a dziewczyna w brązowych włosach, miała na twarzy włosy i opierała głowę na ramieniu chłopaka, który wydawał się być mi nieznajomo znajomy.
- Eve, wstawaj, ona żyje - powiedział chłopak, który słuchał muzyki. Spojrzałam na niego, a on do mnie podszedł.
- Kim ty jesteś...? - zapytałam.
- Czyli lekarze mieli rację - powiedziała dziewczyna w czarnych włosach, która powoli do mnie podchodziła. - Nie pamiętasz nas?
- Tylko lekko tamtego... - popatrzyłam na chłopaka dziwnie mi znajomego.
- To Mal. - powiedział chłopak w czarnych włosach. Próbowałam zajrzeć mu w oczy - Ja jestem Dan, Daniel, Danielle. Mówiłaś Dan.
- Nie pamiętam cię. - odparłam.
- Wiem. - odpowiedział Dan.
- Kim oni są? Tamta dziewczyna... - wskazałam na złotowłosą - Jej oczy... są piękne, nawet gdy zamknięte. - dodałam.
- To Julia. Nie kojarzysz jej? - zapytała dziewczyna w czarnych włosach, o ślicznych, intesywnie zielonych oczach.
- Jak się nazywasz?
- To może przypomnimy ci trochę, co? - zaproponował Dan.
- Dobrze.
- Ja jestem Dan, wychowywałaś ze mną przez półtora roku w sierocińcu, razem z Eve - wskazał na dziewczynę o zielonych oczach i czarnych włosach - Mal na nią mówił Evangeline, oraz Amy - wskazał na dziewczynę, która miała zasłonięte włosami twarz - Oraz Malem - wskazał na chłopaka o czarnych włosach. - Kojarzysz?
- Nie.
- To może skojarzy Dereka? - zapytała Eve Dan'a.
- Pamiętasz Dereka Bittersa? - zapytał Dan.
- Ani trochę.
- Uff. - usłyszałam jak dziewczyna o złotych włosach wzdycha i podchodzi do mnie - Cześć, pamiętasz mnie?
- Ona ani trochę nie pamięta, Julio. - powiedział Dan. W sumie to dziwne uczucie, wiedzieć, że oni wiedzą o mnie więcej, niż ja sama o sobie.
- A to kto? Szczegóły. - oznajmiłam.
- Julia Sprint, chodziłaś ze mną do poprawczaka. Możesz mnie nie pamiętać, bo miałam czerwone włosy, ale tu nie chcieli mnie w nich wpuścić, więc musiałam zmyć szamponetkę. I w ogóle, tyle spałaś, że mam ci tyle do opowiedzenia, że się nie powstrzymam. - zaczęła więc mówić: - Gdy Braian dwa miesiące temu wyszedł z poprawczaka, spoktał dziewczynę, a, że przeszkadzało mu, że ludzie mają go za pedała, no wiesz jak w Easy A, przespał się z jakąś dziewczyną i ona jest teraz w ciąży, nieźle się w kopał, co?
- Tak... Ja cię pamiętam... - powiedziałam. Ten głos, ten miny, te ruchy, gesty i oczy... miałam jakieś przebłyski - Ale was nie, no... tylko troszkę tego, który śpi.
- Mal! - krzyknęła Eve. Podeszła do niego i pociągnęła go za ucho - Wstawaj, Mal!
- Czekaj chwilke.
- No wstawaj! - syknęła Eve.
- Ale przecież ona śpi. - powiedział Mal.
- Nie śpię. - oznajmiłam.
Mal powoli wstał i podszedł do mnie. Uśmiechnął się... oczywiście, że go pamiętałam. Tą twarz, ale nie... nie przypominałam sobie z nim jakiś wydarzeń.
Odwzajemniłam uśmiech.
- O, widzę, że ktoś mnie pamięta - roześmiał się.
- Czyli to jest Mal, ok. Ty jesteś Eve, ty Dan, ty Julia, a ona? - wskazłam na śpiącą dziewczynę.
- Już ci mówiliśmy, Amy.
- Aha. A co ja zrobiłam, że tu jestem?
- Skoczyłaś z 5 czy tam 6 piętra. - powiedział Mal.
- A ile spałam?
- Dwa miesiące. - oznajmiła Eve.
- Jak ja wyglądam?
- Masz sińce. - powiedział Dan.
- Mal... ja się z tobą pokłóciłam, prawda?
Chłopak się zastanowił i po chiwli dodał:
- Nie. - uśmiechnął się - Pójdę po lekarzy.
Nagle w drzwiach stanęła jakaś gruba blodyna.
- No, no, widziałam, że tak skończysz. Bachory, zbieramy się - fuknęła.
- Ja z nią zostanę - powiedziała Julia - Idźcie, w końcu musicie.
- Cześć - powiedziała Amy i mnie uściskała, następnie tak samo zrobiła Eve, Mal i Dan.
- Idę do lustra...- powiedziałam.



- Pójdę jeszcze spać, dobrze? - powiedziałam i nie czekając na odpowiedź, zasnęłam.



*Śmierć to pociąg, który zmierza w moją stronę.*



Wpis (pierwsza dedykacja w życiu) dedykuję Madzi - ona wie, że o nią chodzi - bo uważa, że mam talent (dziękuję, kochana :*) i ogólnie jest świetną osobą

No dobra, mój protest nie zdaje oczekiwanych skutków. Tyczy się to simowych blogów:
Ja teraz wrócę i Wy też, co?

Czekam na odpowiedź.

- Ty suko - krzyknęłam.
Ciąg dalszy nastąpił.
- Jak śmiesz mnie tak nazywać?! - oburzyła się Melody.
- Sama tu, żesz przylazła i jeszcze bezczelnie mnie oblałaś farbą!
- Słucham? Frank chodź tu i zaprzecz. - krzyknęła dziewczyna, nazwijmy ją Pani Z. (od Zdziry).
Francis przyszedł.
- No wiesz, w sumie to nowa ma rację.
- Francis! - syknęła Mel. Julia podeszła do niego i powiedziała:
- Francis, pamiętaj, że ona ma 15 lat, niech lepiej jeszcze będzie tym kim jest.
- Sama o sobie zadecyduje - fuknął Francis.
- Widzę, że już podrywasz mojego chłopaka, zepsuta nekromanko! Derek cię nie chciał i to twoja wina...
- Słucham?! - krzyknęłam - Skąd o tym wiesz, do cholery?
W tym czasie podeszła do nas Jenni.
- Ej, spokojnie.
- Nie! - fuknęłam - Melody, skąd o tym wiesz?
- Wiem, bo wiem i już, a teraz zostaw go - obróciła się do Francisa i wyszła z nim z sali.
- Co za...
- Tak, wiem - przerwała mi - Suka. Mała, nie psuj się.
- Nie rozumiem.
- Nie przeklinaj tyle, nie zadawaj się z Frankiem... Idziesz?
- Gdzie?
- To koniec lekcji, jest 15, mamy czas wolny.
- Nie, gdzie później mogę cię znaleźć?
- Hm? Będę u Braiana.
- Dobra, poszukam.
Podeszłam do biurka Jenni.
- Cześć. - powiedziałam.



Ku mojemu zaskoczeniu do Jenni podeszła również Melody.
- I co? Teraz się trzeba wyżalić? Posłuchaj mnie - mówiła - Zadzierasz ze mną, a to źle. - wyszła.
- Co za tupet. - powiedziałam.
- Racja.
Wskoczyłam na biurko Jen, gdy ona szukała czegoś na swoich pułkach.
- Zejdź, Ruth - powiedziała, nie odwracając się. Zeszłam na krzesło. Spojrzałam na zegarek wiszący na ściane.
- Cholera.
- Co? - zapytała Jenni.
Zaczęłam iść w stronę drzwi.
- Czekaj! - zatrzymała mnie - Gdzie idziesz?
- Na terapię.
- Jaką?
- Przez te dragi, wzięłam trzy, ale leczyć się mam. Pa - pomachałam i poszłam.
Po terpii, gdy szłam po budynkach mieszkalnych spotkałam Melody.
- Gdzie idzies, zdziro? - zapytała.
- Gdzie mieszka Brain?
- BraiAn! Zaprowadzę cię.
Doprowadziła mnie do jakiegoś budynku.
- Tutaj - wskazała drzwi. Weszłam. Nikogo nie było. Nagle wszedł ktoś przez drzwi.
- No, no, wiedziałem, że się zdecydujesz.
- Na co?! - fuknęłam i chciałam wyjść, ale zagrodził mnie reką. - Puść mnie.
- Nie.
- Puszczaj! - zaczęłam się wyrywać.
- Malutka, o co ci chodzi? Masz 15 lat, jesteś duża.
- Zostaw ją, Fra. - w drzwiach stanęła Julia. - No mówię, puszczaj - nie ruszała się z drzwi, a Francis nadal mnie nie ruszał - Powiedziałam coś? - mówiła spokojnie - Kurwa, kolego, puszczaj to dziecko!
- Masz, bierz ją, nie jest mi potrzebna! - wypuścił mnie i potknęłam się.
- A więc niewolnik znowu w moich rękach. - zaśmiała się - Chodź, pokażę ci twój pokój.
- Nie chcę być niewolnikiem.
- Mogę cię oddać w ręcę Mel.
- Jaśnie pani - ukłoniłam się - Prowadź.
- Ok, dzieciaku, chodź. Mieszkasz u góry - wyjęła z kieszeni spódnicy latarkę. Prowadziła mnie jakimiś korytarzami, aż doszłyśmy (przechodziłyśmy przez toalety ) do schodów. - Wchodź - powiedziała. Posłusznie weszłam. Później ona wyszła na przód i znowu szłyśmy korytarzami, ale było już światło - Trzymaj - podała mi latarkę - Tam nigdy nie ma światła, pamiętaj, nie fatygują się. - pokazała mi salon z dwoma kanapami i zepsutym telewizorem oraz drzwi od mojego pokoju. - Wchodzisz. Ja już idę. Nara.
Weszłam do pokoju.
- O nie...





Salon:





Miałam już przy sobie torbę, rzuciłam ją na łóżko i usłyszałam jakiś łajgot. Wzięłam latarkę i zeszłam na dół. Dźwięk doprowadził mnie do jakiegoś pokoju. Weszłam.
- Julia? - zdzwiłam się. Była inaczej ubrana, miała niebieskie pasemka i dłuższe włosy. - Od kiedy masz niebieski pasemka?



- To szamponetka, ale fajnie wygląda nie?
- Wyłączysz muzykę. - ściszyła. - Czego ty słuchasz?
- Evanescene, jedyny taki ich rockowy przebój.
- Wychodzisz gdzieś?
- Tak, belfry i facecik wyszli na miast, a ja mam parę spraw do załatwienia.
- Zabierzesz mnie? - zapytałam, gdy zaczęła się pakować.
- Nie, jeszcze nie. Spadaj, dzieciaku do pokoju, albo do czytalni, idź... - dała mi instrukcję, co gdzie jst - No, zmykaj, przebieraj nóżkami. Naaaara - pomachała mi. Sama zamknęła pokój i wyszła. Poszłam na wycieczkę, zaczęłam od dojścia do czytelni. Musiałam iść do budynku lekcyjnego i przejść piwnicą, aby dojść do czytelni.
- Dzień dobry - przywitała mnie starsza, miła kobieta siedząca za biurkiem - Jak się miewasz?
- Dobrze, nazywam się Ruth Arriane Lee Beatre Van Costa Oshind i chciałabym...
- Się zarej... - przerwała mi i sama nie dokończyła - Aj tam, nie potrafię tego wymówić. Dobrze, Ruth Arriane Lee Beatre Van Costa Oshind - Jej, dobra pamięć - Masz 15 lat, wiem. - zapisała mi kartę - Czytelnia należy do ciebie. Pomóc ci?
- Nie, dziękuję - uśmiechnęłam się i błądziłam po "labiryntach regałowych" z książkami. Wyszukałam jakiegoś romansu. Poszłam na górę i zaczęłam czytać przy biurku.
- Siemasz - powiedział Braian.
- Cześć.
- Co czytasz?
- Jakiś romans.
- No tak, czytałem raz taką książkę, ale naprawdę mi się podobała. Był tam chłopak, podobno był ładny - gadał, gadał, gadał id. - No, fajne nie?
- Tak... mogę cie o coś spytać?
- Wal śmiało - wyszczerzył zęby.
- Jesteś gejem?
- Świat gejowski fajny jest. Tak.
- Uff, przynajmniej nie jesteś taki jak Francis.
- Co ten debil ci zrobił? - zerwał się z krzesła
- Julia mnie uratowała. Dobierał się do mnie.
- Dam ci telefon, ktoś się chce z tobą skontaktować. - podał mi HTC Wildfire. Wyszłam do toalety, a przed nią Braian wykręcił mi numer.
- Halo?
- Cześć Ruth. - powiedział... Mal! - Ruth?! - krzyknęła Amy - Daj ją! Nie mi- krzyknęła Eve - Nie, ja chcę! - krzyczał Dan... mieli 17 lat, ale zachowywali się jak 3 latki.
Rozłączyłam się.
Wykręciłam numer jeszcze raz.
- Co chcesz? Porozmawiam z każdym - zaśmiałam się, gdy ponownie zaczęli się kłócić.
- Derek będzie na terenie twojego nowego domu - powiedział Mal - Uważaj, dobrze? Posłuchaj mnie chociaż raz.
- Dobrze... znasz Francisa?
- Tego gnoja? Tak, zna... czeeekaj, nie zrobił ci nic?
- Na szczęście nie.
- Julia Sprint jest tam?
- Gdzie?
- Widziała to? - zapytał Mal.
- Tak, widziała, pomogła mi, ten facet nie chciał mnie puścić, Melody poprowadziła mnie do jego pokoju jako do pokoju Braiana.
- Ale nic ci nie jest? - zapytał Mal.
- Nie. Znasz Julię?
- Tak. Muszę już kończyć. - rozłączył się.
Wróciłam do Braiana.
- Dzięki - oddałam telefon.
- Zatrzymaj go, ja mam 3 inne. - zaśmiał się - Zostaw ją, debilu - syknął, gdy Francis przejchał mi swoja dłonią po mojej - Chodź, wyjdziemy stąd.
Gdy wyszliśmy na dwór padało, więc biegliśmy, później poszłam się umyć, omijająć kolację i spać. Przed tym Braian podrzucił mi jakieś jedzenie, na wypadek, gdybym w nocy chciała jeść... W sumie, gej czy nie, fajny jest.

“Gejowski świat fajny jest”

Eh,
Wasza Ruth Arriane Lee Beatre Van Costa Oshind